eNepal

मुलधारका मिडियाले कम ‘आँक्ने’ त्यो बिशाल भिड

पत्रकार र पत्रकारिता आम मानिसको अभिव्यक्ति हो । तर तिनै आम मानिसहरु पत्रकार जगतलाई घृणा गर्छन । संसारमा पत्रकारहरुलाई हेर्ने दृष्टिकोण संकुचित छ ।

पत्रकारहरु कसैको गोप्य कुरा भंगगरि व्यक्तिगत जिबन नै खुइल्याएर आत्मरति लिने कुजातका हुन् भन्ने अर्थमा बुझिन्छ।

मानिसहरु व्यक्तिगत जिबनको प्राइबेसि सबै भन्दा ठुलो सम्पति ठान्छन । इज्जत र नैतिकता छ त मानव स्वरूप छ । जब मानव स्वभाब हराउछ अनि मानिस पागलमा गन्निन्छ ।

व्यक्तिगत प्राइबेसिको खेदो खन्दै अरुलाई खुईल्याउन लागिपर्ने भएको हुँदा पत्रकार देखि मानिसहरु सतर्क रहन्छन, अनि बाटो काटेर तर्किन्छन, पत्रकार देखि टाढा रहन खोज्छन । सुचना चुहाई दिने र बेचिदिने जासुसी ठान्दछन्।

यसरि संचार जगत प्रति मानसिहरु बितृष्ण हुँदै गएको बेला रबि लामिछानेको पक्षमा ठुलो भिड उर्लिएको छ ।

माफ गर्नुहोला, आज शालिक’राम पुडा’सैनीको मृ’त्यावरण भएको छ । कसैको मरणमाथि सोखस्तब्ध हुनुपर्ने बेला ज्युउदा मानिसको चर्चा गर्नुपर्ने बाध्यता आइलाग्यो । यसका लागि पुनः म माफी चाहान्छु । पुडा’सैनीको आत्माले शान्ति पायोस ! उनको मृ’त आत्माले न्याय पाओस ।

चितवनमा पत्रकार रबिलामिछानेको पक्षमा ठुलो भिड देखियो । यसरि तिरस्कारको भुमरीमा अल्झिएका तमाम पत्रकारहरुका लागि यो खुसीको बिषय हो ।

संचारकर्मीका लागि उर्लेको यो भिड देखेर, पत्रकारितालाई कर्म बनाउन चाहाने म जस्ता बाम्मेसर्ने पत्रकारका लागि खुसिको क्षण हो ।

विश्व इतिहास पल्टाउने हो भने पत्रकारको पक्षमा यति धेरै जनसमर्थन जुटेको सायदै भेटिदैन । यो पहिलो पनि हुन सक्छ । जाबो जासुसी लाग्ने नाथे पत्रकार आज शहरभरि उसकै चर्चामा छ । गाउँभरी उसकै चिन्तामा छ । उसकै पक्षमा ठुलो जामात उभिएको छ तर केहि मानिसहरु फेसबुकको डिलमा बसेर उक्त भिड खिस्सिट्युरि गर्दै छन् । त्यसबारे एकै छिनमा चर्चा गरौला ।

युद्दकालका केहि थोरै घटनाहरु स्मरण गरौ…!

जनयुद्दको उद्घम थलो ‘थवाङ्ग’ राष्ट्रिय तथा अन्तराष्ट्रिय चर्चामा थियो । तर युद्दकालमा पत्रकारहरु ‘थवाङ्ग’को बास्तबिकता थाहा पाउन कसैले सक्दैनथे । सम्बभ त ‘थवाङ्ग’को यथार्थता पाउन पत्रकारहरुले शान्तिकाल नै कुर्नु पर्यो । यसको पछाडी आम जनमानस नै पत्रकार देखि सजग थियो । सबै स्रोतहरु पत्रकारदेखि टाढिएका थिए, कारण पत्रकारहरु प्रति त्यहाँका मानिसहरु सकारात्मक थिएनन । बिश्वस्त थिएनन । पत्रकारहरु राज्यका भरौटे हुन् भन्ने अर्थमा बुज्थे । गाउँमा कोहि पत्रकार देख्यो कि सुराकीको रुपमा बुझ्थे ! सुचना चोर्न आएको जस्तो ठान्थे।

किन भने विद्रोहको राजनीतिलाई समर्थन मात्रै गरेकै कारण प्रहरीले माओबादी भन्दै ज्युँदै जलाएर मारिदिन्थ्यो । भोलिपल्ट रेडियोमा समाचार बज्थ्यो, ‘माओबादि गुरिल्ला र प्रहरीको दोहोरो भिडन्तमा एकजना गुरिल्ला मारिए ।’

तर मारिएका व्यक्ति  न-गुरिल्ला थिए, न-माओबादी थिए, उनि थिए त केवल सर्बसाधारण !

जनताले प्रत्यक्ष देखेको घटना यसरि हेर्दाहेर्दै झुटको पुलिन्दा रेडियोको सन्देश बन्दा, त्यस्तो संचार जगतलाई कसले बिश्वास गर्न सक्थ्यो ? प्रहरीले गाउँका सिधा सोझा चेलीबेटीहरुलाई बलात्कार गरि आँखै अगाडी ज्युदै खाल्डोमा पुरिदिन्थे तर समाचार बन्थ्यो ‘भिडन्तमा महिला छापामार मारिईन ।

यसरि संचार मिडियाले नै युद्दबेला सर्बसाधारणलाई माओबादी बनाई दिन्थ्यो, त्यसपछि उनीहरु माओबादि नबनेर सुखै थिएन । त्यहाँको ढुंगा माटो समेत माओबादि नबनी सुखै भएन, बाध्यता थियो ।

नेपालमा दरबारियाहरुको पक्षपोषण गर्दै आएको संचार जगत जनताको नजरमा यसरि अपराधि झैँ लाग्थे । ठुला बडाहरुको पक्षमा ओकालत गर्ने संचार जगत थिए । निमुखाहरुको पक्षमा कहिलै बोल्दैनथे । तिनै निमुखाहरु माथि बुट बज्रिदा ढाक छोप गरिन्थ्यो । पन्चे, मुखिया, प्रधानहरुको भक्तिभावमा कलम चलाउथे । फलस्वरूप आम नागरिकहरुले पत्रकारलाई पन्चे, मुखिया तथा दरबारियाहरुको जासुसीको रुपमा बुझ्दथे, उनीहरु जनताको आफ्नो कहिलै भएनन् । सत्य लुकाएर झुट फुक्ने संचार क्षेत्र यसरि बद्नाम भएकै हो ।

त्यसैले बामपन्थी लेखक खकेन्द्र संग्रौलाले युद्दबेला ‘मिडियाहरुको एकोहोरो भूमिका बारे’ बेलाबखत खण्डन गरेको सुन्छु । उनको खण्डनमा सत्यता देख्छु । मिडियाले अपराध गरेको कुरा बेला बखत ओकालत गरिरहन्छन । जतिबेला सत्य तथ्य भन्दा टाढा रहेर मिडियाले बिद्रोही पक्षलाइ घोर अन्याय गरेको थियो ।

यहाँ भन्न खोजिएको कुरा केहो भने, नेपाली संचार जगत जनताको पक्षमा कहिलै बोल्दैनथ्यो । यसरि पत्रकारको उदय जहिले पनि दरबारिया पृष्ठभुमिबाट हुने हुँदा उनीहरुलाई संसारभर सकारात्मक ढंगले बुझ्ने र ग्रहण गर्ने नागरिकहरु कमै भेटीए । पत्रकारहरु सत्य लुकाएर झुठो प्रचार गरिदिंदा मानिसहरु अफबाहको सिकार भए र उनीहरु प्रति घृणा जगाए ।

तर पछिल्लो समय नेपाली पत्रकारिताको चिन्तनमाथि केहि बदलाब आएको छ । जासुसी लाग्ने पत्रकारहरु अचेल आममानिसका देउता पनि लाग्न थालेका छन् । उनीहरु भगवानका स्वरुप मानिन थालेका छन् ।

यसको सुत्रधार कर्ता कृष्ण सेन इक्छुक हुन् । उनले बेथिति बोकेको व्यबस्थाको बिरुद्द कलम चलाउदा आफै मारिए ।

किन जन्मियो रबि लामिछाने प्रवृति ?

अचेल चिया पसल देखि सडक सम्म रबि लामिछानेको चर्चा चलेको छ । चिया गफमै एक जना मित्र भन्दै थिए, ‘रविले सिमेन्ट ब्यापारी तथा ठुला उद्योगपतिबाट चन्दा असुलेर खान्छन तर विदेशमा अलपत्र परेका चेलीबेटीहरुलाई उद्दार गर्छन भने यो पनि यो त धर्म भएन र ?’ भन्दै खिस्स हाँसे ।

आखिर एकमनले सोचेर बर्गिय पक्षधरताको कुरा गर्ने हो भने रविले सर्बसाधारणलाई त लुटेका छैनन् नि ! उनले लुटेकै भएपनि हुनेखाने माफियासंग भएको सम्पति त लुटे ।

यसरि हेर्दा बहुसख्यक गरिब बर्गका लागि यो टाउको दुखाईको बिषय नै भएन । तुलनात्मक हिसाबले रविले अन्य पत्रकारहरु भन्दा जनपक्षिय कार्य गरेका छन् । राजनेताको बेथितिका बिरुद्द बोल्ने हिम्मत गरेका छन् । कम्तिमा बेथितिका बिरुद्द बोल्ने कोहि त सडकमा छ ।

सर्बसाधारण लुटेर अरबपति भएका माफियाहरु भन्दा अरबपति माफियाहरुबाट चन्दा असुलेर जनताका मुद्दा उठाई न्याय दिए भने त ठिकै त हो । आखिर हिजो प्रचण्ड कामरेडले सुत्रधार गरेको छापामार युद्दको नीति पनि यहि थियो । धनाड्यहरुबाट चन्दा असुलेर सर्बहाराको सुदिन फिराउने सुत्रधार ठिकै थियो ।

देश बिदेशबाट रविले पाइरहेको जनसमर्थनलाई साँछी राखेर भन्ने हो भने, बास्तबमा रबि लामिछानेले नेपाली संचारक्षेत्रमा पत्रकारिता माथि नयाँ क्रान्तिको उभहार ल्याइदिएकै हुन् । यस्तो जनउभहार परिवर्तनको मुद्दा बोकेको क्रान्तिले मात्रै प्राप्त गर्न सक्छ ।

यो देशमा बन्दुकको नालबाट क्रान्तिको बिजारोपण गर्ने पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’ हुन् । उनले कुनै दिन यस्तै जनमत पाएका थिए । उनको फोटो देखेर मात्रै गाउँ र शहरभरि भगवानको रुपमा ग्रहण गरिन्थ्यो । देशलाई मात्र होइन, विश्वलाई नै कायापलट पार्ने हैसियत उनीसंग थियो । मानिसहरु भन्ने गर्थे प्रचण्डले एकदिन संसार हाक्ने छन् । संसार हाँक्न सक्ने प्रचण्ड अहिले कहाँ छन्, त्यो आर्को पाटो हो, त्यता तिर नजाउ !

तर बुझ्नै पर्ने कुरा के छ भने, प्रचण्डको बन्दुक र रबि लामिछानेको कलम जन्मिनुको मुख्य कारक तत्व भने राज्य ब्यबस्था नै हो । भलै भोलि रविको यो भिड गन्तब्य बिहिन लोप हुन पनि सक्छ, त्यसैले बर्तमानको समिक्षा भबिस्यले गर्ने हो ।

आज वर्तमानमा टेकेर हेर्दा भने रविको भिडलाई नपत्याई सुखै छैन । जसरि हिजो जनयुद्दको भिडलाई हामीले पत्याएका थियौ ।

होइन भने भन्न सक्नु पर्छ, यो देशमा बेथिति कहिँ कतै छैन । भ्रष्टाचार कहिँ कतै छैन । माफियाहरु गुमनाम भए । लुटेराहरु स्वाहा भए । यहाँ जनताको राज चल्दै छ, सुशासन चलिरहेको छ । भूमाफियाहरू देश निकाला भए । यो देश आफ्नै बलबुतामा स्वाभिमान जगाएर चलेको छ । बिदेशी हस्तक्षेप छैन । युवाहरु विदेश पलायन हुनुपरेको छैन ।

जब सम्म समस्याको जरो जहिलेसम्म रहिरहन्छ, तबसम्म हिजो क्रान्ति गर्ने प्रचण्डहरु मौन बसेपनि, नयाँ प्रचण्डहरु उदाई रहनछन । आजका रबि लामिछाने भोलि सुशासन नआइकनै मौन बसे भनेपनि नयाँ रबिहरु जन्मी रहन्छन । रबि प्रवृति उदाई रहन्छ !

खासगरी रबि लामिछाने एउटा प्रवृति हो, त्यो प्रवृति कसरि र किन जन्मियो ? कसको कारण जन्मियो भन्ने कुरा मुख्य हो ।

यहि व्यवस्थाले हिजो प्रचण्ड प्रवृति जन्माएकै हो । जुन प्रवृति अहिले राजनीतिक बिचार धाराको रुपमा परिभाषित भएको छ । भोलि रवि लामिछानेको प्रवृति यस्तै कुनै बिचारधारामा प्रवाहित नहोला भन्न सकिन्नन । त्यो पनि राज्य व्यबस्थाको नुनपानी खाएर रबि लामिछानेको प्रवृतिमा डकार फ्याक्नेहरुकै कारण उत्कर्षमा पुग्न सक्छ ।

१० बर्षे जनयुद्दमा प्रचण्ड प्रवृतिलाई यो व्यवस्थाले भकुण्डो सरि नथिचेको भए, आज प्रचण्ड प्रवृतिको राजनीतिक बिचारधाराले स्थान पाउदैनथ्यो । त्यसैले ‘रबि प्रवृति’लाई उचाल्न, पछार्न राज्य व्यवस्थाका मानिसहरु नै धेरै लागिपरेका छन् । शक्ति सत्ता पावरको दुरुपयोग गरेर, व्यक्तिगत बदलाभावमा जुटेका छन् ।

बस्ताबमा पिडित शालिकराम पुडासैनीको मृत्युलाई इशु बनाएर व्यक्तिगत पुर्बाह्ग्रही साँध्नेहरु सक्रिय देखिन्छन । यस्तो कार्यले पुडासैनीले न्याय पाउनेमा संका देखिन्छ । निर्मला पन्तको प्रकरण जसरि मिडियाले उचालेर सत्य तथ्य छानबिनलाई नै प्रभावित बनाईएको थियो, त्यसैगरी पुडासैनि प्रकरणलाई उचाल्ने पछार्ने र आफ्नो स्वार्थ पुर्तिगर्नेहरु सक्रिए रहेका छन् ।

नेपाल अर्धऔपनिवेशिक मुलुक भएकै कारण पछिल्लो चरण नेताहरु बद्नाम बन्दै जानु । राज्य व्यबस्थाको नीति विभेदपूर्ण हुँदै जानु र बलियो संयन्त्र नहुनुले, यस्तो संयन्त्रको बर्खिलापमा पत्रकार रबि लामिछाने ठुलो जनसमर्थनको घेराभित्र भेटिएको छ ।

संसारको सबै भन्दा शक्तिशाली तागत भनेको जनसमर्थन नै हो । जनसमर्थनको कदर नगर्नेहरु धर्तिबाटै बढारिएका छन् । यहाँ कुनै बिस्थापित बादशाहहरुको उदाहरण दिईरहन जरुरि छैन, हाम्रै देशको निरङ्कुश राजतन्त्रका नायक शाह बंशलाई हेरे पुग्छ । उनीहरु अहिले नागार्जुनको दुलो भित्र खुम्चिएर बसिरहेका छन् ।

पछिल्लो समय बिद्रोहीधार भएर बगीरहेका रबिका आवाजहरु हुन् । बेथिति व्यवस्थाका बिरुद्द कठोर बोल्न सक्ने हिम्मत उनीसंग छ । त्यसैले सत्ताको आँची खाएर रम्ने पत्रकारहरुलाई टाउको दुखेको छ । सत्ताधारीहरुको घैटोमा झनै खैला-बैला मच्चिएको छ, रविको कारण भ्रष्टको घैटोमा अझै अँध्यारो हुने निश्चित छ । तर उनि झुकेनन् भने मात्रै सम्भब छ ।

भिडलाई कम आँक्नु दुर्भाग्य

चितवनमा संचारकर्मी रबि लामिछानेको पक्षमा ठुलो भिड उर्लियो । मुलधारका राष्ट्रिय मिडियाहरुले त्यो भिडलाई देखेर पनि नदेखेझै गरे । कतै समाचार छापेनन । बरु केहि बुद्दिजिबि कलमधारिहरु फेसबुकको डिलमा बसेर रबिको उक्त भिडलाइ भेडाको बथानको उपनाम दिए ।

यसो बुझ्दा एउटा पत्रकार लामिछानेको बिरुद्दमा मुलधारका पुरै मिडियाहरु उभिएको देखियो । आफ्नै हातमा मिडिया हाउस भएपछी रविको उछितो कार्न आखिर सजिलो जो थियो, जन्मे देखिको बल प्रयोग गरेर रविलाई नग्याउने सामर्थ्य बोके तर उक्त सामर्थ्यलाई चितवनको त्यो भिडले कत्ति टेरेन ।

यो भिडले सोच्न बाध्य बनाएको छ, कि मानिसहरु राजनीति प्रति यति बितृष्ण किन बन्दै छन् ? र एउटा शुन्य उदेश्य र लक्ष्य भएको टेलिभिजनको पर्दामा कराउने आर्जेलाई किन पछ्याई रहेका छन् ? बिषय निकै गहन छ । यसलाई कसैले खिस्सिट्युरि गरेर पार लाग्ने वाला छैन ।

यसो भनिरहदा मैले रबि लामीछाने सोर्हैआना सहिछन भन्ने पक्षमा ओकालत गरिरहेको छैन, मात्रै त्यो भिडको औचित्य खोजिरहेको छु ।

किन भने,

संसारमा कोहि शक्तिशाली छ भने त्यो हो ‘भिड’ । भिडलाई कम आँक्ने राणाहरु डाइनोसर झैँ बिलाए । राजतन्त्रको अवसान भयो । पंचायतलाई ढालेर जन्मिएको बहुदलीय प्रजातन्त्र भिडहरुको उपाधि हो । आज राजतन्त्र फालेर गणतन्त्र आएको छ, यो पनि भिडकै परिणाम हो ।

भिडको तागत असाधारण हुन्छ । संसारका ठुला ठुला बादशाहलाई भिडले नै घोडाबाट खसालेको छ । काला जातिका मन्डेला भिडको आडमा सेता भएका थिए । उनि अहिले आकाशमा सेतो तारा बनेर चम्किरहेको संसारले हेरिरहेको छ ।

नेपालमा पनि भिडकै आडमा चितवनका पुष्पकलम दाहाल कामरेड ‘प्रचण्ड’ भए । यहि भिडकै बलमा झापाका खड्क प्रसाद ओली आज ‘प्रधानमन्त्री’ भएका छन् ।

स्मरणहोस्, सासकहरुले भिडलाई कम आँक्नुले यी सब परिणामहरु जन्मिएका हुन् ।

आज रबि लामिछानेको भिडलाई धेरैले भेडाको संज्ञा दिएका छन् । हेला गर्दै होच्च्याएर बोल्दै छन् । यो भिडलाई कम आँक्नु दुर्भाग्य हो भन्ने तिर कसैले चिन्तन गरेको देखिएन ।

हो.., रविको भिड राजनीतिक बिचार बिनाको भिड हो । कुनै रणनैतिक कार्यदिशा बिनाको भिड हो । उसको भिडमा बीपीको समाजबाद छैन । उसको भिडमा मदन भण्डारीको बहुदलीय जनबाद पनि छैन । त्यो भिडमा कामरेड प्रचण्डको नौलो जनबाद पनि छैन ।

तर बीपीले देखाएको समाजबाद, मदन भण्डारीले देखाएको बहुदली जनबाद र प्रचण्डले देखाएको नौलो जनबादको बेथितिको तिरस्कारबाट वाक्क दिक्क भएर जन्मिएको भिड पक्कै हो ।

हेक्का हुन् जरुरि छ, राजनीतिक नेता तथा कार्यकर्ताहरुले अब आफ्नो राजनतिक बिचार र पार्टीको साख कसरि जोगाउने ?

यी भिडले राम्रै संग बुझेको छ; देउबाको कट्टु मात्रै सिमलेर बीपीले देखाएको समाजबादमा कहिले पुगिएला ? मदन भण्डारीको बहुदलीय जनबादको देखाएर खड्क प्रसादको विदेश उपचारमै ढुकुटी रित्त्याएर, प्रचण्डको अधकचल्टो नौलो जनबाद देखाएर दाहाल कामरेडले छोरी, बुहारी, नातागोतालाई सत्ता भत्ता बाँडेर कहिले साम्याबादमा पुगिएला ?

बस्ताबमा यो देशको नकचरो राजनीतिबाट बितृष्ण भएर, राजनीतिमा रणनीति र कार्यनीति शुन्य भएका नाथे पत्रकारको पक्षमा जमात उर्लिएको छ ।

कारण सिम्पल छ, रोजगारको नाममा युवाहरु बेच्ने नेताको कारण बिदेशमा लुटिरहेकि चेलीले बचाउ भन्दै हारगुहार गर्दा टेलिभिजनको स्क्रिनबाट बिदेशमा दुखेका दर्दहरु रबिले देखाई दिए । जसको कारण कैयौ चेलीहरु उद्दार पनि भए । यो मिडियाको न्युनतम धर्म पनि हो ।

बिदेशमा राजदुताबास नामका भत्ताधारीहरुले अलपत्रपरेका नेपाली नागरिकहरुलाई सुनेनन् र रविलाई हार गुहार गरे । ति चित्कारहरु कम्तिमा पनि उनले टेलिभिजनको पर्दाबाट सुनाइ दिन्छन । भनिन्छ नि ! मनको पिडा गुम्स्याएर राख्नु भन्दा अरुलाई पोख्यो भने मन केहि हलुका हुन्छ ! हो त्यस्तै हलुको फिल गर्न रविलाई गुहार्छन ।

देशमा माफियाहरुको बिगबिगी छ । दलालहरुको बिगबिगी छ । हरेक क्षेत्रमा नाताबाद कृपाबादले जेलिएको छ । स्थानीय तह देखि केन्द्र सम्म आसेपासेहरु कथित संयन्त्र बुनेर बसेका छन् । सरकारी अड्डाहरू तिनै आसेपासेहरुको कब्जामा छ ।

देशका नागरिकहरुको स्वास्थ्य स्थिति निकै भयाबह र जोखिम बन्दै गएको छ । गरिबहरु निजि अस्पतालमा उपचार गर्न सक्ने हैसियत छैन । बिर हस्पिटल, टिचिङ्ग लगायतका सरकारी अस्पातलहरु चाकडीबाजहरुको इशारामा चल्छन । सरकारी हस्पिटलहरु सरकारी मानिसले कब्जा जमाएका छन् । ति हस्पिटलहरुमा दुर्गमको बिरामीले समयमै उपचार पाउदैन, सबै भन्द ठुलो राजनीति त्यहि हुन्छ । नेताहरु बिर हस्पिटल र टिचिङ्ग वरिपरि हुन्छन । आफुलाई भोट हालेका र नातागोताको हिसाब किताब गरेर, हस्पिटलमा फोर्सलाएर उपचार गराउछन । बाँकी गरिब जनताहरु उपचार नपाएर अलपत्र छन् ।

यस्तै ब्यथितिको बिरुद्द रबि लामिछानेले भण्डाफोर गर्दा गरिबहरुको भिड नेता तिर होला कि रबि तिर ? तिनै सत्ताधारीको पक्षमा कलम चलाउने पत्रकार तिर होलान कि बेथितिको बिरुद्द कलम चलाउने पत्रकार तिर ?

स्मरण होस ! रबि लामिछाने को हुन ? यिनको नियत के हो ? त्यो इतिहाँसले साक्षात्कार गर्ला तर एउटा कुरा सत्य के हो भने बर्तमान अबस्थामा रबि लामिछाने जनताको आवाज हो । निमुखाहरुको न्यायिक आवाज हो ।

रबि लामिछानेलाई जन्माउने यहि राज्य ब्यबस्था हो । उनको भिडलाई देखेर डाहा गरेर भयो ? भिडले दैत्य भएपनि रबि लामिछानेलाई नै मनपराए त अब किन जल्नु पर्यो ?

स्मरणहोस जनताको म्यान्डेडलाई कदर गर्ने लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको मर्म हो, यसको कदर गर्नेहरुको जय हुनेछ, नगर्नेहरुको रामनाम सत्य हुनेछ ।

अन्तमा एउटा कुरा के याद राख्नु, नेपालमा भिन्न बिचारलाई जसले दबाउन खोज्छ उनीहरु सिद्दिएका छन्, फरक र भिन्नमत राख्ने मानिस अन्तमा हिरो बनेका छन् । भोलि रबि हिरो हुने र जिरो हुने उनका बिरोधिहरु कै कारण हो ।

रबि जेल परेर, झन् हिरो बनेका छन्, यत्ति कुरा हेक्का राख्नु ।

साभारः पोस्ट पाटी

 

Related posts

ग्रामपियन्स यात्रा सस्मरण- ग्रामपियन्स जंगलमा ॐकार ध्वनिको गुन्जन

Manoj Poudyal

काठमाडौं महानगरपालिकाको मेयरमा स्वतन्त्र उम्मेदवार वालेन्द्र साहको अग्रता कायमै

Manoj Poudyal

दिदीबहिनी समाज भिक्टोरीयाले यस बर्षको अन्तर्राष्ट्रिय महिला दिवस बिशेष तरिकाले मनायो

Manoj Poudyal

विदेशबाट नेपाल आउने स्वदेशी तथा विदेशीसँग खोप कार्ड भए पीसीआर रिपोर्ट नचाहिने

Manoj Poudyal

अभिनेता पल शाह आफैं प्रहरीसमक्ष उपस्थित हुँदै

Manoj Poudyal

नायक पल शाहविरुद्ध नाबालिगमाथि यौनजन्य अपराध गरेको आरोपमा जाहेरी दर्ता

Manoj Poudyal

Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (0) in /home/enepal/public_html/wp-includes/functions.php on line 5349